მიუხედავად იმისა, რომ საზოგადოების დაკვეთაა, ბიჭები მაინტერესებდეს, მე გოგონებზე დაკვირვება ყოველთვის უფრო მეტად მომწონდა. იმიტომ, რომ გოგონები საყვარლები არიან.

გოგონები საყვარლები არიან მაშინ, როცა ცდილობენ, ნაძირლები არ შეუყვარდეთ და არაფერი გამოსდით.

გოგონები მაშინაც საყვარლები არიან, როცა ცდილობენ, იმ  ნაძირლებს არაფერი უთხრან, არასდროს მისწერონ და იშვიათად გაუღიმონ

მერე უცებ გადაწყვეტენ ხოლმე, რომ მიწერა შეიძლება, მაგრამ ძალიან ცივები უნდა იყვნენ მიწერის დროს.

მაგრამ როგორც წესი, რიგითი ნაძირალა ამდენს არ ფიქრობს და  შეიძლება, უეცრად შესთავაზოს გოგონას, არ გინდა ჩემთან მოხვიდეო?

გოგონები ფიქრობენ, რომ ეს რაღაცას ნიშნავს, ამიტომ პასუხს ძალიან ჭიმავენ. არადა პირველივე წუთიდან იციან, რომ კი, აუცილებლად მივლენ ნაძირლებთან სახლში და მეტიც, სიგარეტსაც მიუტანენ.

გოგონები თავს აჯერებენ, რომ სექსი არ ექნებათ. უბრალოდ, ისაუბრებენ.

მაგრამ სექსი რა თქმა უნდა, ექნებათ. ძალიან საოცარი სექსიც არა.  აი, ისეთი, გოგო რომ მინეტს აკეთებს და ბიჭი რომ არ აკეთებს კუნილინგუსს.

სექსის მერე გოგონები  ძალიან შეეცდებიან, ცივები იყვნენ და გამოუვათ კიდეც.

ნაძირლები არაფერს შეეცდებიან. საერთოდ არაფერს.

გოგონები ადგებიან და სწრაფად ჩაიცვამენ. ტუჩებში კოცნით დაემშვიდობებიან ნაძირლებს და წავლენ მეტრომდე ფეხით.

მეორე დღეს იმედი ექნებათ, რომ ნაძირლები დარეკავენ.

მესამე დღესაც.

მეოთხე დღეს მისწერენ.

მერე ისევ გავლენ ნაძირლებთან სახლებში და სიგარეტსაც მიუტანენ.

და ასე განმეორდება ბევრჯერ.

სანამ ნაძირლები ბოლოს და ბოლოს სითბოს არ იგრძნობენ გოგონებისგან და არ შეშფოთდებიან

მერე გოგონებს მისწერენ, მოდი დავიშალოთ, ოღონდ არ გამებუტოო.

გოგონები მხოლოდ ოკ-ს  უპასუხებენ.

მერე კი გოგონები ბევრს იტირებენ და ეგონებათ, რომ love-story ჰქონდათ.

მერე ნაძირლების ჯინაზე, გოგონებს კიდევ უფრო დიდი ნაძირლები შეუყვარდებათ და ეცდებიან, უფრო ცივები იყვნენ, ვიდრე ადრე. ნაძირლებმა რომ რამე არ იფიქრონ. რამე თბილი და სასიამოვნო.

არა რა, გოგონები ძალიან საყვარლები არიან

რაც უფრო მეტ დროს უთმობ სხეულს, მით ნაკლებ დროს უთმობ სულს და პირიქით. მთელი ხელოვნებაც იმაშია, რომ როცა ვარჯიშობ, შტერი არ გახდე და როცა ბევრს კითხულობ, არ გასუქდე.

ჯერჯერობით მხოლოდ ის გამომდის, რომ საღამოობით, როცა ვწევარ და თითებით ნეკნებს ვითვლი, გავიხსენო ძველი და სასიამოვნო ამბები. აი, იმ დროინდელი, როცა  გაყინულ ქალაქში ვბოდიალობდი, ბევრს ვსვამდი და ღმერთს ვეჩხუბებოდი ხოლმე სრულიად უმნიშვნელო საკითხებზე.  ჩხუბი მინდოდა, თორემ ახლა რომ ვუკვირდები, ძალიან ადვილად შევთანხმდებოდით, რო რამე.

მაშინ, რა თქმა უნდა, მეგობრებიც მყავდა. ჩემნაირები. არაფხიზლები. მეტ-ნაკლებად განათლებულები  და უფულოები. მოგვწონდა ერთად დალევა.  ერთნაირი ჭიქებით ვსვამდით,  ერთსა და იმავე დროს გვტკივდებოდა თავები და ერთნაირად ვითიშებოდით. მეორე დღეს კი  ჩვენ-ჩვენს პახმელიებზე ვიყავით, რომლებიც საერთო მოგონებებით იყო სავსე.

მერე ისე მოხდა, რომ მომბეზრდა, ანდა ფულის შოვნა დავიწყე. რომელიმე მიზეზი აქედან. მოკლედ, პეიზაჟიდან გავქრი.  ისინი კი  ისევ იქ დარჩნენ, არყებითა და მაუნთინ დიუებით ხელში, მოწყენილები და თავატკიებულები. იმას არ ვამბობ, რომ არ განვითარებულან, ან რამე მსგავსი. ახლა ფულიც აქვთ და სახლებიც, სადაც ი***აურებენ, უბრალოდ, მე მათ ვეღარ ვხვდები ხოლმე. მათგან განსხვავებით, ჩემი მარშრუტი დასაზღვრული გახდა.

დღეს ერთი  ძველი მეგობრის ბლოგს გადავაწყდი და გაოცებულმა აღმოვაჩინე, რომ ადამიანები ისევ წერენ ლექსებს. წერენ სამყაროსთან ინდივიდის კონფლიქტზე, დაუკმაყოფილებელ ეგოებზე და დაუკმაყოფილებელ გოგოებზეც, მოკლედ, ბევრ რამეზე წერენ. მე კიდევ რაც დრო გადის, უფრო მიმყარდება ის აზრი, რომ პოეზია ძალიან ძველმოდური რამეა. იმდენად ძველმოდური, რომ უხერხულიც კია, სამგანზომილებიან ფილმებთან  და ელექტრონულ რიდერებთან ერთად არსებობდეს სამყაროში. თან ხშირად საერთოდ  მავიწყდება მისი არსებობა. მახსოვს კომუნალური გადასახადები, მახსოვს რამდენი კალორია იწვება სარბენ ბილიკზე 15 წუთში, მაგრამ პოლ ცელანის ვერც ერთი ლექსის სათაურს ვერ ვიხსენებ. არადა, ერთ დროს ძალიან მიყვარდა.

ისე, ხანდახან კარგი ყოფილა ძველი მეგობრის ბლოგის კითხვა. შესაძლოა,  უცებ გული  მოგეწუროს და  მიხვდე, როგორ გენატრება ყველაფერი, რაც უკვე მოხდა.

ტკბილი ძილი მე.
05:37

ჩემი საახალწლო ექსპერიმენტი

2012 წელი დადგა. მე კიდევ ვზივარ და 2011 წლის პოსტებს ვკითხულობ. წელს აშკარად უფრო ცოტას ვწერდი, ვიდრე შარშან და ამიტომაც კომენტარებში ჭარბობს თხოვნები: ანინა, მეტი წერე. ანინა, როდის იქნება ახალი პოსტი? ძალიან მრცხვენია, რომ ასე ცოტა პოსტი დამიგროვდა ერთი წლის განმავლობაში, თუმცა ყველაფერს აქვს თავისი მიზეზი.

ბლოგინგის საიდუმლო წესი:
თუ ბლოგერი ძალიან ცოტას წერს, ესე იგი, მას ყველაფერი ან ძალიან კარგად აქვს, ან ძალიან ცუდად.

ჩემს შემთხვევაში ყველაფერი ძალიან ცუდად იყო, თუმცა ბლოგზე ამის დაწერას ვერიდებოდი, რადგან არ მინდოდა, ბევრი მეწუწუნა.

ახლა ყველაფერი კარგადაა და მით უმეტეს, აღარ აქვს წუწუნს აზრი. ამიტომ უბრალოდ გავიხსენებ, რა ხდებოდა 2011 წელს ჩემს თავს:

• 2011 წელს პირველად შემიყვარდა და ასევე პირველად გამოვცადე, რა საშინელებაა, როცა ურთიერთობა  სახეს გახევს.
• 2011 წელს მეორედ მოვხვდი ,,15 საუკეთესო ქართული მოთხრობის” კრებულში
• 2011 წელს პირველად ვნახე ზღვა.
• 2011 წელს პირველად ვიყავი საზღვარგარეთ, ლიტვაში და ჩემი მოთხრობაც პირველად თარგმნეს ლიტვურად.
• 2011 წელს დავკარგე Ipod touch, სამაგიეროდ, მაჩუქეს ქინდლი, რომელმაც რადიკალურად შეცვალა კითხვასთან დაკავშირებული ჩემი ჩვევები.
• 2011 წელს ძალიან ცოტას ვსვამდი.
• გარდა ამისა, მქონდა მეორე ბლოგიც, რომელზეც საზოგადოებრივი საკითხების შესახებ ვწერდი.
• 2011 წლის დასასრულს მესამე ადგილზე გავედი სტუდენტურ ლიტერატურულ კონკურსში მოთხრობით  ,,იუკი, დარჩი”
• დავწერე რამდენიმე საკონკურსო პოსტი:

1. 3 დღე  (კამპას კონკურსისთვის)

2. გოგონა დრაკონის ტატუთი (,,ბაკურ სულაკაურის გამომცემლობის” კონკურსისთვის)

3. დედამიწის უკანასკნელი ზამთარი (ნატოშას ბლოგის კონკურსისთვის)_ ეს უკანასკნელი, სხვათა შორის, მოვიგე.

და ვაღიარე, რომ არც ისეთი მაგარი გოგო ვარ, როგორადაც თავს ვასაღებ ხოლმე.

 წლის გატაცებები:

ჯგუფი  _ the knife 

ტვ-შოუ_ The Big Bang Theory 

სხვა_ Tumblr , 9gag და ილუსტრაციები.

გილოცავთ 2012 წელს, ნაკლებ სტრესს გისურვებთ, მეტ ფულს და შესაბამისად_ უზრუნველობას. მიყვარხართ

პოსტი ეძღვნება დედამიწის უკანასკნელ ზამთარს, როცა არ უნდა დადგეს იგი 

რატომღაც მგონია, რომ დედამიწა უახლოეს ერთ წელიწადში  არ განადგურდება, თუმცა, თუ მაინც დაიწყო განადგურება, ალბათ, არც არავინ ააშენებს კოსმოსურ ხომალდებს კოსმოსში გასაქცევად. უფრო სავარაუდოა, რომ ყველანი წრეზე ვირბენთ და ვიყვირებთ მანამდე, სანამ გვექნება სარბენი წრე. მერე კონტინენტები გაიყოფა, ცათამბჯენები დაინგრევა, ვულკანები ამოიფრქვევა..  ძალიან რთული გახდება, რომ გული არ გვერეოდეს. რა სამწუხაროა, რომ გოგოები, რომლებმაც სიწმინდე ქმრებისთვის შემოინახეს, ქალიშვილებად მოკვდებიან.  არც ისაა მაინცდამაინც სასიამოვნო, რომ ჩვენი მშენებარე ბინები მანამდე დაინგრევა, სანამ აშენდება.

(აქვე გადახვევა:  ეიჩარის კითხვა გასაუბრებაზე  ( 2002 წელი ):
_ როგორ წარმოგიდგენიათ თქვენი თავი 10 წლის შემდეგ?
_ მკვდარი)

მე რას გავაკეთებდი ამ დროს? საოჯახო ალბომს გადმოვიღებდი და დავათვალიერებდი ძველ შავ-თეთრ სურათებს.
მშვიდად. აუღელვებლად. არაადეკვატურად.

აი, მე, ლელა, ლევანი და მშობლები. ლელას ის ჯემპრი აცვია, რომელიც მე მეცვა პირველ კლასში. თუმცა ამ სურათში მხოლოდ თვეების ვარ. რა ძველი ჯემპრი  ყოფილა.

აი, მე და ლევანი სოფელში. სკოლის ეზოში. მე გაღუნული ფეხები მაქვს. ლევანი ძალიან სასიამოვნოდ  იღიმის.

ეს _მე და ლელა ყრუ გზაზე. სასაფლაოს წინ.  აღდგომაა.  ეს სასაფლაო უკვე განადგურებული უნდა იყოს. თუ ნიუ-იორკი დაინგრა, ალბათ, ვერც ლაგოდეხი გადარჩებოდა.

ეს მე ვარ ცხენზე. 5 წლის. კარგად მახსოვს, ჩემს შარვალს დიდხანს არ გასცილებია ცხენის სუნი.

და ეს მე პირველი კლასის ზეიმზე. ფეხები ცოტა გამსწორებია. თეთრი კაბა მაცვია.

სხვა რა უნდა ვაკეთო?
ევროებს ხომ არ გადავცვლი ეროვნულ ვალუტაში ან ბრაუზერის ისტორიას ხომ არ წავშლი. უბრალოდ, კიდევ ერთხელ გადავამოწმებ, ხომ კარგად მაქვს გაცნობიერებული, რომ რამდენიმე საათში ყველაფერი დასრულდება. ყველაფერი, რაც ფოტოებზეა გამოსახული და ყველაფერი, რაც მომავალ ფოტოებზე უნდა გამოსახულიყო. ესაა და ეს.

Brace yourselves! World’s last winter is coming : ]

ერთ დროს მეგონა, რომ კარგად ვმღეროდი, მერე  ვოკალის პედაგოგთან მივედი და ყველა ილუზია დამემსხვრა. თურმე სხვებზე უკეთესად რომ მღერი, ბევრს არაფერს ნიშნავს. ვოკალის პედაგოგს შეუძლია, წამში გაგრძნობინოს, რომ დეტონაციები გაქვს, მაღალ ბგერებზე იძაბები, დაბალი ბგერები გეკარგება, მოკლედ, არარაობა ხარ. ვოკალის პედაგოგის მთავარი მისია, სანამ მეცადინეობას დაიწყებდეთ ისაა, რომ ღრუბლებიდან მიწაზე ჩამოგსვას.

სულ ცოტა ხნის წინ ისიც მეგონა, რომ ადამიანებთან ურთიერთობისას ბევრი პრობლემა არ მაქვს. ახალი ნაცნობების სახელებს ადვილად ვიმახსოვრებ, ხშირად  ვუღიმი გამვლელებს, საწინააღმდეგო სქესთან საუბრისას არ ვიძაბები, ჩემი სქესის ადამიანებთანაც არ ვღელავ დიდად. თუ ვინმე მომწონს, ამის გამოხატვა არ მიჭირს, თუ ვინმე არ მომწონს,  ადვილად ვიშორებ თავიდან.. სხვა რა არის საჭირო? ჰო. ბევრი მეგობარი მყავს და იუმორის გრძნობაც მაქვს.

რამდენიმე კვირაა, რაც აღმოვაჩინე, რომ დეტონაციები ადამიანებთან მიმართებაშიც მქონია.  პრობლემაა, რომ ზედაპირულ ნაცნობებს მაღაზიებში შესვლით ვემალები. პრობლემაა, რომ მამაჩემს ძალდატანების გარეშე ვერ ვეხუტები. პრობლემაა, რომ განსხვავებულ აზრს ცინიზმით ვპასუხობ.

ხოდა, ახლა ვცდილობ, როგორმე ეს პრობლემები მოვაგვარო და პოზიცია ,,მე ასეთი ვარ და რა ვქნა” ერთხელ და სამუდამოდ გადავდო გვერდით.

ალბათ, ისიც დაგაინტერესებთ, რამ შემიცვალა დამოკიდებულება საკუთარი უნარების მიმართ.  13 ნოემბერს დაიწყო ,,მზიანი სახლის” გრძელვადიანი ტრენინგი, რომელიც წელიწად-ნახევარი გაგრძელდება.   კურსი პიროვნულ განვითარებას ემსახურება და მეც კვირაში ერთხელ ოთხი საათის განმავლობაში საკუთარ თავზე ვმუშაობ. თუ ვინმეს დაგაინტერესებთ, შეგიძლიათ ტრენინგს იანვარში შეუერთდეთ.

ეს ბოლო სურათი დამშვიდობების ნაცვლად

** რაც რეგულარულად დავიწყე ვარჯიში, მივხვდი, რატომ არიან სპორტსმენები შტერები. ვარჯიშის დროს ფიქრი თითქმის შეუძლებელია. მხოლოდ ითვლი და მოძრაობ, ან უბრალოდ მოძრაობ. ვარჯიშის დროს ვერაფრით დაფიქრდები იმაზე, რომ სამყარო უზარმაზარია და შენ _ ძალიან პატარა.

ამიტომაც ვარჯიშის დროს ყველა თვითკმაყოფილია. ოფლიანი და თვითკმაყოფილი.

** არ მომწონს სტატუსები, ფრაზები და ხუმრობები, რომელთა მთავარი ხაზიც ისაა, რომ ჩვენს დასაბადებლად უამრავი ფაქტორის დამთხვევა იყო საჭირო.. რასაც მოჰყვება ამბავი სპერმატოზოიდებზე და კვერცხუჯრედზე. მგონი, არ ღირს ადამიანთა ეგოცენტრიზმის ამ აბსურდით გამოკვება. ჩვენი დაბადება არც ისე დიდი სასწაულია იმ სასწაულებთან შედარებით, რომლებსაც სამყარო გვთავაზობს ხოლმე. აი, მაგალითად, ის უფრო დიდი სასწაული არაა, რომ ატმოსფერო გვაქვს?  ატმოსფეროს გარეშე ყველა სასწაულებრივად განაყოფიერებული კვერცხუჯრედის არსებობა დაკარგავდა აზრს.

**

იმისთვის, რომ ნასას ასტრონავტი გახდეთ, საჭიროა:

ამერიკის მოქალაქეობა

წნევა 140/90

სრულყოფილი მხედველობა

ბაკალავრის ხარისხი ინჟინერიაში, ბიოლოგიაში, ფიზიკაში, მათემატიკაში ან პროგრამირებაში

უწონადობაში გატარებული 1000 საათი

თუ თქვენ ამ პირობებს აკმაყოფილებთ, მაგრამ ნასას  არ მოეწონეთ, მე მაინც მეყვარებით.

** ჩვენი სამყაროს მთავარი პრობლემა არც უსიყვარულობაა და არც გულწრფელობის ნაკლებობა. მთავარი პრობლემა არის მაუსზე მიყინული ხელი ზამთრის ცივ ღამეებში.

დეტექტივები დიდად არ მიყვარს. არც სქელი წიგნები, მაგრამ მიუხედავად იმისა, რომ ,,გოგონა დრაკონის ტატუთი” ერთიცაა და მეორეც, მე მაინც ძალიან მომეწონა.

უცნაურად კარგი წიგნია. ცოტათი ჯადოქრული. მე ჯადოქრულს ისეთ წიგნებს ვეძახი ხოლმე, თავს რომ არ განებებენ, სანამ ბოლომდე არ წაიკითხავ. ,,გოგონა დრაკონის ტატუთი” კი ძნელია, ამ კატეგორიას არ მიაკუთვნო. მის  გამო ორი კვირის განმავლობაში ავტობუსში ბილეთის აღება მავიწყდებოდა, ღამე_ დაძინება არ მინდოდა და დილით_ ლექციებზე მაგვიანდებოდა.

უნდა ვაღიარო, რომ ჯადოქრობის საიდუმლო წიგნის სიუჟეტში უფროა, ვიდრე მწერლის ენაში. სტიგ ლარსონი სადად წერს, სავსებით ჩვეულებრივად და მთავარ ფსონს აშკარად ამბავზე დებს.

სიუჟეტი ასეთია:

მიქაელ ბლუმკვისტი, ჟურნალისტი, რომელსაც სამხილების გაყალბებისთვის ციხე ემუქრება, უცნაურ შემოთავაზებას ღებულობს. მას მოხუცი ბიზნესმენი, ჰენრიკ ვანგერი ორმოცი წლის წინ მომხდარი მკვლელობის გამოძიებას ავალებს. მიქაელმა უნდა გაარკვიოს, რა ბედი ეწია თექვსმეტი წლის ჰარიეტ ვანგერს, ჰენრიკის ძმის შვილიშვილს. სანაცვლოდ კი მას მოზრდილ თანხასა და  რეპუტაციის აღდგენას ჰპირდებიან. მიქაელი ჩადის კუნძულზე, საიდანაც გოგონა გაქრა და საქმის გამოძიებას იწყებს. ამის შემდეგ კი, მისთვისა და მკითხველისთვის მოულოდნელად, დავიწყებული და თითქოს დასრულებული ისტორია ისევ ცოცხლდება  და საიდუმლოს გამოაშკარავების პარალელურად, მკვლელიც აქტიურდება.

მწერალი კლასიკური დეტექტივის ერთ მთავარ წესს მიჰყვება. მკითხველს ეჭვმიტანილთა შეზღუდულ რაოდენობაში უწევს დამნაშავის ამოცნობა, მაგრამ პრინციპში,  ეს სულაც არ აადვილებს საქმეს. მე პირადად, მიქაელს ნამდვილად ვერ დავასწარი დამნაშავის ამოცნობა.

თავდაპირველად მეშინოდა, რომ 495 გვერდის განმავლობაში თუნდაც ყველაზე საინტერესო ამბის გამოძიების კითხვა ძალიან დამღლიდა, მაგრამ საბედნიეროდ, სტიგ ლარსონს ეს  არ გამორჩენია. მთავარი ხაზის პარალელურად სხვა მინი-სიუჟეტებიც ვითარდება.  მკითხველი მიქაელთან ერთად მხოლოდ ჰარიეტის ამბავს კი არა, უზარმაზარი შვედური კორპორაციის ფინანსური მაქინაციებსაც ააშკარავებს.

თუ არც ფინანსური დანაშაულები გაინტერესებთ და არც დაკარგულ გოგონაზე წუხხართ, წიგნი მაინც მოგეწონებათ ერთ-ერთი უჩვეულო გმირის, ლიზბეთ სალანდერის გამო. დიდი ხანია, ასეთ შთამბეჭდავ გოგონას წიგნის ფურცლებზე არ გადავყრივარ.  ლიზბეთი 24 წლის ჰაკერია, ბევრი ტატუთი და პირსინგით. ცოტა ასოციალური, ცოტა რთული და ძალიან ნიჭიერი. მისი ცხოვრება საინტერესოა, მისი პროფესიონალიზმი_ მომხიბვლელი. მოკლედ რომ ვთქვათ,  ლიზბეთი ძალიან ,,მაგარი” გოგოა; ზუსტად იცის, რა უნდა ცხოვრებაში და როგორ უნდა მიაღწიოს მიზანს. თუმცა სალანდერი ასეთი გამბედაობის მიუხედავად, გმირი სულაც არაა.  სალანდერიც ჩვეულებრივი გოგოა და  მისი ბრძოლა ძალადობის წინააღმდეგ,  პირველ რიგში, შურისძიებაა წარსულის ტრავმების გამო. ეს გოგონა გარეგნობის გარდა, სხვა რამის გამოც მიიქცევს თქვენს ყურადღებას. მიქაელისა და ლიზბეთის ძალიან უცნაური სასიყვარულო ურთიერთობა წიგნის ,,ჯადოქრობის” ერთ-ერთი მთავარი კომპონენტია.

არ ვიცი, კიდევ რა უნდა ეწეროს ,,ღირსეულ” რეცენზიაში, მაგრამ იმედია, მთავარ აზრს მიმიხვდით. თუ კარგი საკითხავის აღმოჩენა გინდათ, ,,გოგონა დრაკონის ტატუთი” ნამდვილად არ გაგიცრუებთ იმედს. თანაც, ეს წიგნი ტრილოგიის მხოლოდ დასაწყისია და თუ კრიტიკოსებს დავუჯერებთ, შემდეგი ნაწილებიც ასეთივე შთამბეჭდავია.

პ.ს. წიგნის კითხვა რომ დავასრულე და ,,მოჯადოებამაც” გაიარა, ჩემს თავს ერთი კითხვა დავუსვი: ახლა რა ვაკეთო? პასუხის პოვნა არ გამჭირვებია.  ზუსტად ვიცი, რასაც გავაკეთებ. დევიდ ფინჩერის ეკრანიზაციას დაველოდები.  თქვენც იმავეს გირჩევთ : ]

კაფე ,,კალა” (წინასწარი ჩეკი)
მაგიდა # 79
თარიღი: 19/10/11
გაიხსნა:   17 : 12
ბოლო შეკვეთა:  17 : 39
დაიბეჭდა:  17 : 57

მიმტანი: ლიზი

სალათი:
კიტრი, პომიდორი ნიგვზით                 1 x 8.5 = 8.5

ცხელი კერძი:
შებოლილი ქათამი სოუსში კეცზე      1 x 15.4 = 15.4

კუპატი                                                           1 x 13.8 = 13.8
ღვინო თეთრი (150 გრ)
წინანდალი ,,თელ.ღვ.მარ”                   2 x 7.4 = 14.8
ჯამი: 52.5
სულ: 57.75

დავალების შესასრულებლად 30 წუთი გვქონდა.
ეს კი ჩემი ნოველაა : ]

ხუთზე უკვე თავისუფალი ვიყავი. ორშაბათები არ მიყვარს, მაგრამ იმ ორშაბათებს, რომლებზეც ჩემი უფროსი ავადმყოფობს, პრინციპში, არა უშავთ. ზაზას დავურეკე. ძალიან მეზარებოდა მისი ნახვა, მაგრამ ვერაფერს ვიზამდი. წინა დღეს დავპირდი, რომ შევხვდებოდი:

_ გამარჯობა, ზაზა
_ გამარჯობა, ლელა
_ მე გამოვედი უკვე და თუ გცალია, იქნებ ახლავე გვენახა ერთმანეთი?
_ ოო. ძალიან კარგი. ადგილი მოიფიქრე უკვე?
_ არ ვიცი. იქნებ ,,კალაში” მოხვიდე..
_ კალა?
_ ერეკლე მეორეზე.
_ კაი. 20 წუთში ვიქნები მანდ. თუ რამეა, დამირეკე
_ მეც მალე მივალ.

გადავწყვიტე, ფეხით გამესეირნა ცოტა. თან იმაზე ვფიქრობდი, როგორი იქნებოდა ზაზა. გარეგნობა, ასე თუ ისე, ვიცოდი. შეთხელებული თმა, სქელი წარბები, სწორი ცხვირი, მომცრო ღიპი. ასეთებს დედაჩემი მარტივად ახასიათებს ხოლმე: ,,კაცია, რა”. ხოდა, ამ ,,კაცია,რას” უნდა შევხვედროდი სულ რამდენიმე წუთში.

თითქმის ერთდროულად მივედით. ტრადიციული მისალმების შემდეგ კაფეში შევედით და სულ განაპირა მაგიდა ავირჩიეთ. მიმტანიც მალევე მოვიდა. ლამაზი გოგო. ცოტა მოკლე ფეხებით. მენიუ მოიტანა. ის ცქმუტავდა, მე_ არა.

_მე ამას შევუკვეთავ, _ ვთქვი და თითი ,,კიტრისა და პომიდორის სალათას” დავადე მენიუში.
8.5 _ რამდენჯერმე გადაურბინა ჩემმა მზერამ ფასს.
_ დასალევი?  _ მკითხა ცოტა უხერხულად.
_ ღვინო, ალბათ.
_ მაშინ მეც ღვინოს დავლევ, _ თქვა და მიმტანს ანიშნა, მოსულიყო.
_ ესე იგიიი (სიტყვებს უცნაურად წელავდა), მე მინდა შებოლილი ქათამი სოუსში კეცზე.. 1 კუპატი…  ქალბატონს მოართვით კიტრი-პომიდორი ნიგვზით. და 2 ჭიქა თეთრი ღვინო.

მიმტანმა ჩაიწერა და წავიდა. ის დრო იყო, ზაზას ჩემთვის რამე კომპლიმენტი ეთქვა.

ლოდინი დიდხანს არ დამჭირვებია.
_ ძალიან ლამაზი ყოფილხარ რეალურადაც.
_ მადლობა, _ ვუთხარი და გავუღიმე.

ვიცოდი, რომ ლამაზი ვიყავი. გასაგიჟებლად ლამაზი _ არა. უბრალოდ, დასამახსოვრებლად ლამაზი. ცოტა ხნით გავჩუმდით, მერე კი სამუშაოს შესახებ დამისვა ერთი-ორი შეკითხვა. ჩემ შესახებ თითქმის არაფერი იცოდა. უხალისოდ ვპასუხობდი. ამასობაში მიმტანმა გოგონამ წინ სალათი დამიდო  და საქმე გამიჩნდა. შემეძლო, ზაზას მზერისთვის თვალი ახლა სავსებით ლეგიტიმურად ამერიდებინა.
მერე მისი კუპატი მოიტანეს. რაღაც უცნაურად გავბრაზდი. რატომ შეუკვეთა მაინცდამაინც კუპატი?  ამაზრზენი კუპატი.
_ აჰა.. კუპატიც მოსულააა, _ თქვა ზაზამ და  ძალიან მომინდა, ავმდგარიყავი და წავსულიყავი.
_ ხომ არ გაგვეყო?_ მკითხა ხალისიანად.
_ მე ვეგეტარიანელი ვარ,_ ვუპასუხე უხალისოდ.
_ ოჰო. და რატო? ცხოველების სიყვარულის ამბავში?
გამეღიმა. სხვა მიზეზი ვეგეტარიანელობისთვის არც არსებობს.
10 წუთი ვილაპარაკე იმაზე, რატომ არ ვჭამდი ხორცს. ის მისმენდა და კუპატს ჭრიდა.
მერე იყო შებოლილი ქათამი სოუსითა და ამბებით. მე ღვინოს ვსვამდი. ზაზა მიყვებოდა რუსეთში გატარებულ ოცდახუთ წელიწადზე. არ მაინტერესებდა, მაგრამ ვუსმენდი.
ასე ერთ საათში გამოვედით ,,კალადან”. ტაქსი გამომიძახა. ცუდ ხასიათზე ვიყავი. შეხვედრა ამაზრზენი გამოდგა. კუპატივით.

დედა დივანზე იჯდა და ხელში პულტს ათამაშებდა.
_ აბა, როგორ ჩაიარა შეხვედრამ?
_ ჩვეულებრივად, _ ვუპასუხე მშვიდად.
_ რას ნიშნავს ,,ჩვეულებრივად”?!  სულ ეგაა, რაც უნდა მითხრა? აბა, როგორ მოგეწონა მამაშენი? ამდენი ხანია გინდოდა ნახვა. თქვი, როგორია… _ დედა აღელდა.
_ კაცია, რა,  _ ვუთხარი დედას და გული მომეწურა.

ტელევიზორში სერიალი გადიოდა. ვარდისფერკაბიანი მომხიბვლელი გოგო ძალიან უშნოდ ტიროდა.

სულ ესაა, რაც დავწერე.
პ.ს. ახლა ვფიქრობ იმაზე, რომ სადღაც ამ ქალაქში არსებობენ ადამიანები, რომლებმაც გუშინ კაფე ,,კალაში” შებოლილი ქათამი, კუპატი და სალათი შეუკვეთეს და მათ არ იციან, რა ცოტა კმარა ისტორიის შესაქმნელად : ]

ამ სათაურით ბევრჯერ დავიწყე პოსტის წერა.  ამ ბევრი პოსტიდან ზოგიერთი აღწერდა, რა საოცარ შესაძლებლობას აძლევს ადამიანს მარტო ყოფნა, ზოგიერთი ყვებოდა  სიცარიელის გრძნობაზე, რომელიც გრძელვადიანი ურთიერთობის დასრულების მერე ჩნდება და ზოგიერთი სრული ნაგავი იყო.

არც ერთი ეს პოსტი არ გამომიქვეყნებია იმის გამო, რომ შემეშინდა,  არ ეფიქრათ, რომ ასე ვეძებ მომავალ პარტნიორს  (სავარაუდო კომენტარი: ანინა, ანინა! გავიგეთ, რომ სინგლ ხარ, მაგრამ აი, მაინც ყველას გვკიდია).

არადა, მართლა არავის ვეძებ. რა თქმა უნდა, არც არავის გამოჩენას ვეწინააღმდეგები, მაგრამ ამას პოსტთან საერთო არაფერი აქვს.

მე ერთ-ერთი იმათგანი ვარ, ვინც ყოველთვის ალაიქებს, თუ რომელიმე მეგობარი ფბ-ზე სინგლ ხდება, მაგრამ არასდროს ფიქრობს იმაზე, რომ ამ ცვლილების უკან ყოველთვის მტკივნეული ისტორია იმალება: ისტორია  გულისტკენებით, ჩხუბებით, გაბუტვებით, ცრემლებით, კარგი და ცუდი სექსით, უსარგებლო ტაიმაუტებით, ეჭვიანობით, გაუგებრობით, დაძაბულობით და სამწუხარო დასასრულით. უმრავლეს შემთხვევაში, ეს არის ისტორია, რომელიც ძალიან რთული მოსაყოლია და მიუხედავად ამისა,  სულ რამდენიმე სიტყვაში ეტევა: xxxx yyyyyy  is now single.

ჰო, ამაზე აქამდე არასდროს მიფიქრია და იმიტომაც ვარიგებდი  გულუხვად ტრაფარეტულ ფრაზებს, რომლებიც იწყებოდა სიტყვით ,,სამაგიეროდ” და გრძელდებოდა ასე:

• შეგიძლია, შენი ცხოვრებით იცხოვრო
• მეგობრებს მეტი დრო დაუთმო
• სადაც გინდა იქ წახვიდე
• ვისაც გინდა ეფლირტავო
• დათვრე და გქონდეს სექსი უცნობ ბიჭთან ან გოგოსთან
• ვარცხნილობა რამდენჯერმე შეიცვალო
• მეტი იმუშავო
• გააკეთო ყველაფერი, რასაც ,,მის გამო” არ აკეთებდი

არასდროს მიფიქრია, რომ შეიძლება ამ ფრაზებს ვინმე გაეღიზიანებინა, სანამ მეც არ მითხრეს იგივე ..

და მერეღა მივხვდი, რომ არ შეიძლება ასეთი რჩევები მოგცენ ადამიანებმა, რომლებმაც არაფერი იციან შენი ისტორიის შესახებ და მხოლოდ იმას აცნობიერებენ, რომ ამიერიდან შენთან ფლირტი სავსებით უსაფრთხოა.

და იმასაც მივხვდი, რომ მართალია,  ამიერიდან შემიძლია

• ჩემი ცხოვრებით ვიცხოვრო
• მეგობრებს მეტი დრო დავუთმო
• სადაც მინდა იქ წავიდე
• ვისაც მინდა ვეფლირტავო
• დავთვრე და მქონდეს სექსი უცნობ ბიჭთან ან გოგოსთან
• ვარცხნილობა რამდენჯერმე  შევიცვალო
• მეტი ვიმუშავო
• დავისვენო
• და გავაკეთო ყველაფერი, რასაც ,,მის გამო” არ ვაკეთებდი

მაგრამ მირჩევნია, სახლში დავრჩე და ვიკითხო, სანამ წიგნები არ გამომელევა :დ

ძილი ნებისა

თქვენ გჯერათ ამის? ნუთუ დედებიც და მამებიც მართლა არაფერს ელოდებიან ჩვენგან მათი სიყვარულის სანაცვლოდ?  ნუ, მაგალითად, თუ მოხუცებულობისას თავშესაფარში ჩააბარებთ, ხმას არ ამოიღებენ, ოღონდ თქვენ იყოთ კარგად? არ იფიქრებენ, რომ თქვენი ვალდებულებაა მათი მიხედვა?

სინამდვილეში დედაშვილური სიყვარულიც ჩვეულებრივი ხელშეკრულებაა. ჯერ მე მოგივლი და გაგზრდი, მერე_ შენ, უკვე გაზრდილი და ფეხზედაყენებული მომივლი მე.  seems legit, right?

უანგარო სიყვარული არ არსებობს და ეს მშვენიერია